(Vedat OKYAR’ın anısına Temmuz 1994)

 SAYIN OKYAR

Benim sakallı ve de Beşiktaşlı kardeşim

Zamanını alacak bu yazılı söyleşim

Bir gün karşılaşırsak umudu besleyerek

Başlıyorum sohbete o günü özleyerek

Bursa’dan Beşiktaş’a gelişini unutmam

Gönlüm istemiyorsa hatıra adam tutmam

Bin dokuz yüz yetmiş beş Türkiye Kupası’ydı

Bir- sıfırlık Trabzon maçının rövanşıydı

O maça özel geldim ta Sinop’tan kalkarak

Doğrusunu istersen bir hayli de korkarak

Bizim takım o yıllar iç açıcı değildi

Trabzon bu skorla kupaya çok meyildi

Maç başladı ataklar, ortalar soldan, sağdan

Bizden biri gol attı unuttum heyecandan

İki-sıfır yapmalı kupayı almak için

Penaltıyı kazandık, yapamadık bir seçim

Topu aldın eline, diktin kendinden emin

Şenol’da kalesinde o da ayrı tedirgin

Hiç açılmak gereği duymadın bile toptan

Öyle yavaş vurdun ki, kaleci tuttu çoktan…

Bütün stad kaskatı, dersin sanki buzdağı

O anı unutamam yıkılmıştım bayağı

Lanet mi yağdırmadım senin gibi adama

Bereket Lütfü geldi, yetişti imdadıma

Korner atışı vardı, koptu geldi defanstan

Öyle bir kafa koydu ses patladı stattan

Bizim namus kurtuldu senin ile birlikte

O Türkiye Kupası bugün de yürürlükte

İşte Vedat kardeşim halet-i ruhiyem bu

Oldu mu bilmiyorum bir muhabbet mektubu

Seni yazılarınla seviyorum bambaşka

Kartal’ı değişmeyiz olmayacak bir aşka

İyi olan, güzeli takdir eder överiz

Kötüleri de elbet çekinmeden yereriz

Bitirmeli diyorum bu uzatma öyküyü

Anlatmıştır sanırım sana Yaşar Köylü’yü.

                                           Temmuz 1994-YAŞAR KANDEMİR

email:57kandemir@gmail.com